“We zochten niet alleen een donor, maar iemand die bij ons en ons gezin past.”

Wij zijn inmiddels vijf jaar samen en onze kinderwens was er al snel. Voor ons stond één ding vast: we wilden dat ons kind later zou weten wie de biologische vader is. We zochten naar volledige openheid over de afkomst, zodat daar nooit onduidelijkheid over hoefde te bestaan.

In eerste instantie keken we in onze eigen omgeving naar vrienden of bekenden. Dat bleek lastig. Het voelde soms te dichtbij, of de rol paste simpelweg niet bij de ander. Toen we besloten onze zoektocht te verbreden, kwamen we via een platform in contact met Erwin.

Voor Erwin was de keuze om donor te worden heel weloverwogen. Hij had een aantal jaar eerder samen met zijn ex-partner een stilgeboorte meegemaakt. Die gebeurtenis had een diepe indruk achtergelaten, maar zijn wens om iets te betekenen in het leven van een kind bleef bestaan. Na het einde van die relatie besloot hij dat hij zijn vaderschap op een andere manier vorm wilde geven, als donor.

Vanaf de eerste ontmoeting namen we de tijd voor elkaar. We gingen vaak wandelen en gebruikten vragenlijsten om alle belangrijke onderwerpen te tackelen. Wat verwachten we van elkaar? Waar liggen de grenzen? Hoe zien we de toekomst voor ons? Erwin was hierin heel transparant over zijn eigen verleden en zijn motivatie. Juist doordat we alles vanaf het begin zo eerlijk uitspraken, groeide het vertrouwen heel natuurlijk.

In het begin dachten we nog dat Erwin geen actieve rol in de opvoeding zou hebben. Maar gaandeweg het proces veranderde dat. De klik was zo goed dat het logisch voelde om hem een vaste plek te geven in het leven van ons kind. Dat hebben we echt samen besloten.

Toen onze zoon werd geboren, hadden we de basis al stevig staan. We hebben onze afspraken vastgelegd in een contract, zodat iedereen weet waar hij aan toe is. Wij nemen de beslissingen in de opvoeding, maar Erwin is wel betrokken. In het eerste jaar lag de focus vooral op de rustige basis bij ons thuis, al merken we nu dat het ook belangrijk is om daarin flexibel te blijven bewegen.

Juridisch hebben we het goed geregeld via adoptie. Dat geeft ons de zekerheid die we nodig hebben, bijvoorbeeld als we naar het buitenland reizen. Het traject bij de Raad voor de Kinderbescherming vonden we soms intens. Er werden vragen gesteld waarvan we ons afvroegen wat ze toevoegden, maar we begrijpen dat het erbij hoort om alles officieel te maken.

Wat voor ons het verschil heeft gemaakt, is dat we niet alleen zochten naar een donor, maar naar een persoon. Iemand met een eigen verhaal en iemand met wie je ook over tien of twintig jaar nog steeds een goed gesprek kunt voeren.

Aan anderen zouden we willen meegeven: neem echt de tijd. Leer elkaar goed kennen en bespreek ook de onderwerpen die nog heel ver weg lijken. Het helpt ook enorm om contact te zoeken met andere mensen die in hetzelfde traject zitten. Voor ons voelt dit niet als een ingewikkelde constructie, maar als een heel bewuste keuze voor een vorm van ouderschap waar verbinding en openheid centraal staan.

* De afbeelding bij dit verhaal is een illustratie. Hilde, Sandra en Erwin wilde liever niet herkenbaar in beeld komen en hebben daarom gekozen voor een illustratief beeld.