“Als je iets kunt betekenen voor iemand, waarom zou je dat dan niet serieus onderzoeken?”

Op een verjaardag van een vriend raakte ik in gesprek met een vrouwenkoppel. We hadden het over werk, vakanties, gewone dingen. Tot het gesprek op kinderen kwam. Voor het eerst hoorde ik van dichtbij wat er allemaal bij komt kijken als je met twee vrouwen bent en een kind wilt. De zoektocht naar een donor, de onzekerheid, de juridische kant, de angst om de verkeerde keuze te maken.

Ik merkte dat het me raakte. Niet uit medelijden, maar omdat het verschil zo groot is. Voor sommige mensen is zwanger worden bijna vanzelfsprekend. Voor anderen is het een traject van gesprekken, afspraken, wachttijden en spanningen. Dat was de eerste keer dat ik dacht: misschien zou ik donor kunnen zijn.

Ik ben zelf via IVF geboren, in een tijd waarin dat nog vrij nieuw was. Mijn ouders hebben me altijd verteld hoe bewust ze voor mij hebben gekozen. Dat besef – dat je als kind zo gewenst bent – vind ik waardevol. Misschien heeft dat mijn blik ook gevormd. Voor mij is één ding duidelijk: ik wil geen vaderrol. Ik heb geen behoefte aan co-ouderschap of een plek in het dagelijks leven van een gezin. Maar ik vind het wel belangrijk dat een kind later antwoorden kan krijgen. Als er vragen zijn, moet er een deur openstaan. Niet om een band op te bouwen als ouder, maar om duidelijkheid te geven over afkomst. Dat voelt als verantwoordelijkheid nemen.

Openheid hoort daar ook bij. Ik zou eerlijk zijn over mijn medische achtergrond, mijn ADHD, mijn karakter. Niet omdat ik perfect ben, maar juist omdat transparantie essentieel is. Als mensen zo’n ingrijpend traject ingaan, moeten ze weten wie er tegenover hen staat.

Natuurlijk vind ik het idee spannend. Het blijft bijzonder om te bedenken dat er misschien ergens een kind rondloopt dat genetisch deels van mij is. Ik kan niet voorspellen hoe dat voelt. Maar ik weet wel dat je zo’n beslissing niet licht moet nemen.

Aan mannen die hierover nadenken zou ik zeggen: stel jezelf de praktische vragen. Wat verwacht je wel en niet? Hoe sta je tegenover contact in de toekomst? Kun je omgaan met het idee dat je genetisch vader bent, maar geen opvoedende rol hebt? Als je die vragen eerlijk kunt beantwoorden en het doet vanuit overtuiging, dan kun je voor iemand anders het verschil maken.

* De afbeelding bij dit verhaal is een illustratie. Danny wilde liever niet herkenbaar in beeld komen en heeft daarom gekozen voor een illustratief beeld.