“Een kind verdient een eerlijk begin, en wij een manier van ouderschap die begint met vertrouwen.”

Wij leerden elkaar kennen tijdens corona, via Bumble. Eén van ons stond op ‘vriendschap’, de ander op ‘dating’. Dat we elkaar tóch tegenkwamen, zegt misschien iets over hoe dingen soms lopen. De wens om ouder te worden was er al vroeg in onze relatie. Alleen merk je al snel dat de route anders is wanneer je met twee vrouwen bent. Zwanger worden is geen kwestie van “we zien wel”. Het is plannen, zoeken, praten en keuzes maken.

We begonnen online te zoeken naar een donor. Dat bleek ingewikkelder dan gedacht. Veel platforms voelden voor ons anoniem en weinig veilig. Profielen waren summier ingevuld, medische informatie was niet altijd transparant en intenties bleven vaak onduidelijk. Het voelde kwetsbaar om zoiets groots te moeten regelen in een omgeving die weinig houvast bood.

Daarom hebben we eerst samen bepaald wat wij belangrijk vonden. Over één ding waren we zeker: we wilden geen gedeelde opvoeding, maar wél openheid. Een donor die bereid is om later vragen te beantwoorden als onze kinderen dat willen. Voor ons is het belangrijk dat zij vanaf het begin weten waar ze vandaan komen.

Via een besloten Facebookgroep kwamen we uiteindelijk in contact met onze donor. Het eerste gesprek was spannend. Je bespreekt meteen onderwerpen waar andere mensen soms pas over nadenken als een kind er al is: medische geschiedenis, verwachtingen, grenzen, contact in de toekomst en hoe we het verhaal later aan onze omgeving én onze kinderen vertellen. We hebben die onderwerpen uitgebreid besproken en bewust geen aannames gedaan. Juist doordat alles uitgesproken werd, ontstond er vertrouwen om samen de volgende stappen te zetten.

Aan andere wensouders zouden we willen zeggen: wees helder over wat je zoekt, wees niet bang om grenzen te stellen en kies altijd voor veiligheid boven haast. Een goede match ontstaat niet vanzelf, maar groeit uit duidelijke afspraken en wederzijds vertrouwen.