“Soms weet je diep van binnen: ik wil moeder worden. Ook als ik het alleen doe.”

Ik ben 34 als ik besluit dat ik niet langer wil wachten. Niet op de juiste partner, niet op het perfecte moment. Mijn kinderwens was geen plotselinge ingeving, maar iets dat al jaren meebewoog. Eerst dacht ik: dat komt wel als ik iemand ontmoet. Maar op een gegeven moment moest ik eerlijk zijn naar mezelf. Ik wilde moeder worden. Ook als dat betekende dat ik het alleen zou doen.

De eerste stap was informatie verzamelen. Ik sprak met mijn huisarts, liet mijn vruchtbaarheid checken en verdiepte me in de opties: een spermabank, een bekende donor of iemand zoeken via een platform. Een anonieme donor voelde voor mij niet goed. Ik wilde dat mijn kind direct zou kunnen weten waar het vandaan komt.

Via via liet ik in mijn netwerk voorzichtig vallen dat ik openstond voor een bekende donor. Dat vond ik spannend. Je stelt je kwetsbaar op, en je weet niet hoe mensen reageren. Uiteindelijk kwam er een naam naar voren: een kennis van een oud-studiegenoot. We hadden elkaar een paar keer gezien op grotere bijeenkomsten, maar waren geen vrienden. Precies dat maakte het interessant. Hij stond dichtbij genoeg om geen onbekende te zijn, maar ver genoeg om geen onderdeel te zijn van mijn dagelijkse leven.

We zijn eerst koffie gaan drinken. Zonder verwachtingen. Gewoon om te kijken of we hetzelfde dachten over wat dit zou betekenen. Daarna volgden meerdere gesprekken. Over praktische zaken – medische geschiedenis, afspraken, juridische vastlegging – maar ook over de lange termijn. Wat als mijn kind hem wil opzoeken? Wat als hij later zelf kinderen krijgt? Hoe transparant zijn we naar onze omgeving?

Voor mij was één ding duidelijk: ik zocht geen co-ouder. Ik wilde zelfstandig moeder zijn. Hij hoefde geen rol te spelen in de opvoeding, maar moest wel bereid zijn openheid te bieden als daar ooit behoefte aan zou zijn. Daarnaast hebben we alles juridisch laten vastleggen. Dat voelde misschien wat zakelijk, maar juist daardoor werd het helder.

Wat ik onderschat had, was hoe praktisch de hele reis eigenlijk is. Het gaat niet alleen over emoties, maar ook over timing, medische afspraken, onzekerheid bij elke cyclus. Het is soms eenzaam om dat zonder partner te doorlopen. Tegelijk gaf het me ook een enorme kracht: elke stap was mijn bewuste keuze.

Aan andere vrouwen die dit overwegen zou ik zeggen: zorg dat je het romantische beeld loslaat. Dit is geen ‘second best’ optie en ook geen noodoplossing. Het is een volwaardige manier om moeder te worden. Maar neem het serieus. Regel het goed. Stel de moeilijke vragen. En kies iemand bij wie je, ook als het spannend wordt, het gesprek kunt blijven voeren.

* De afbeelding bij dit verhaal is een illustratie. Marieke wilde liever niet herkenbaar in beeld komen en heeft daarom gekozen voor een illustratief beeld.