“We kozen bewust voor co-ouderschap, met heldere afspraken en een gezamenlijke verantwoordelijkheid.”

Thomas en ik kennen elkaar al vanaf de peuterklas. We groeiden op in hetzelfde dorp, zaten samen op de basisschool en bleven elkaar in de jaren daarna tegenkomen via gezamenlijke vrienden en familie. Thomas kwam in zijn puberjaren uit de kast, en we grapten destijds al altijd dat we samen kinderen zouden nemen. Naarmate de jaren verstreken, ik geen partner had en mijn kinderwens ook steeds sterker werd, zijn we eens samen gaan zitten. Wat begon als een grap, bespraken we toen pas voor het eerst serieus.

Uiteindelijk hebben we uitgebreid gesproken over co-ouderschap en over opvoedwaarden, financiën, familie, religie, feestdagen en nieuwe partners in de toekomst. Na dat eerste gesprek zijn we in een tijdsbestek van een paar maanden telkens bij elkaar op de koffie gegaan en hebben we onderwerpen besproken die wij belangrijk vonden.

Toen we samen besloten hadden verder te gaan, voelde het spannend. Tegelijk waren we dankbaar dat we elkaar hadden om dit traject in te gaan. Buiten het gevoel om wilden we de praktische en juridische zaken goed geregeld hebben. We hebben onze afspraken vastgelegd, zodat voor iedereen duidelijk was waar we aan toe waren.

Omdat we in hetzelfde dorp wonen, maakt dat veel dingen eenvoudiger. Onze dochter groeit op in één vertrouwde omgeving, met dezelfde school, sportclub en vriendjes in de buurt. We hebben bewust gekozen voor een zorgverdeling van 50/50. Ze is de helft van de tijd bij mij en de helft bij Thomas. Beide huizen zijn echt haar thuis.

We doen ook veel dingen samen. Vakanties, verjaardagen en belangrijke momenten delen we als ouders. Dat voelt voor ons vanzelfsprekend. We zijn in die zin voor altijd met elkaar verbonden.

Natuurlijk zijn er momenten waarop het schuurt. We hebben ieder onze eigen manier van opvoeden en onze eigen achtergrond. In het begin moesten we elkaar daarin leren vinden. Nu, vijf jaar later, weten we beter hoe we met verschillen omgaan. We plannen vaste momenten om dingen te bespreken en houden de lijnen kort. Dat voorkomt dat kleine irritaties groot worden.

Co-ouderschap vraagt inzet. Je kiest er iedere dag opnieuw voor om samen verantwoordelijkheid te dragen. Tegelijk geeft het ons ook ruimte. We combineren ouderschap met werk en hebben allebei tijd voor ons eigen leven. Die balans werkt voor ons.

Aan mensen die co-ouderschap overwegen zouden we willen zeggen: neem de tijd om elkaar echt te leren kennen en bespreek ook de lastige onderwerpen. Duidelijke afspraken vooraf maken het verschil in de praktijk. Als je met meerdere mensen ouderschap vormgeeft, laat je dan goed juridisch adviseren over gezag en meerouderschap. Dat voorkomt onduidelijkheid later.